Jak poradzić sobie z instynktem łowieckim młodego seterka cz. 2 nagradzanie

Nagradzanie setera może się wydawać czymś na pozór oczywistym, ale po wielokroć nasz pupilek potrafi nas zaskoczyć swoimi wysublimowanym podniebieniem. Seter w odróżnienia do flacika wymaga od nas, aby nagroda nie była wyłącznie w postaci przysmaku, ale też w formie odpowiadającej naszemu podopiecznemu. Możemy wyróżnić kilka rodzajów nagród, którymi opiekun swojego psa powinien żonglować w zależności od potrzeb:

• przysmaki – oczywiście najbardziej logiczny rodzaj nagrody, który jednak nie zawsze się będzie sprawdzać w każdych warunkach. Podczas treningu zawsze powinniśmy mieć jakiś smakowity przysmak, który dodatkowo wzmocni pozytywne skojarzenia z wykonanym ćwiczeniem. Przysmaki powinniśmy dawać, za łatwe do przewidzenia czynności jak np. przyniesienie piłki, pozostawanie na miejscu, przychodzenie do mnie itd. Nie powinny być one dawane w każdej sytuacji i u każdego psa w ten sam sposób. Pies bardziej zaawansowany powinien otrzymywać przysmaki rzadziej, pies początkujący częściej. Jeśli nasz podopieczny dobrze sobie z czymś radzi, to poprzez redukowanie przysmaków np. co drugie wykonanie zadania, zachęcamy go do eskalacji pozytywnych zachowań (bardziej entuzjastycznego i szybszego aportu, dynamicznych ćwiczeń sztuczek, większej, przeszywającej wręcz koncentracji na przewodniku 
• pochwała – jest pod wieloma względami często ignorowana lub nadużywana, co w konsekwencji prowadzi do mylnego przez psa odbierania naszych sygnałów, a jest to bardzo pomocny sposób nagradzania. Pochwała powinna być entuzjastyczna i wypowiadana miłym głosem w formie zachęty. Jeśli pies uczy się, że robi coś dobrze lub poprzez podkreślenie i zaakcentowanie pozytywnego zakończenia zadania (radośnie na końcu zadania). Pochwała jest bardzo ważnym komunikatem dla psa, dlatego nie należy jej nad wyraz często stosować, ponieważ pies chwalony bardzo często, będzie się gubił w przekonaniu, że wszystko robi dobrze i wtedy też nie będzie robił postępu zadaniach, które przed nim stawiamy. Ale nie powinna być też stosowana rzadko, bo pies nie zrozumie, że coś zrobił dobrze. Złoty środek odpowiednio do aktywności naszego czworonoga będzie tu najlepszym rozwiązaniem 
• zabawa zabawką – to również świetny sposób pokazania naszemu pieskowi, jak bardzo doceniamy, że dobrze wykonuje powierzone mu zadanie. Kilka szybkich aportów, albo przeciąganie się szarpakiem sprawdza się lepiej niż niejedna pochwała czy pyszny smaczek, a do tego bardzo wzmacnia więź z opiekunem
• wspólne spędzanie czasu, w którym leniwie płynie czas na oglądaniu seriali czy filmów na dywanie/kanapie w salonie jest dla pieska nie mniejszą nagrodą, dlatego nie bądźmy zdziwieni jeśli przy każdym odpoczynku nasz czworonóg będzie się od nas domagała atencji. Jednakże to opiekun powinien decydować, kiedy ten czas poświęcamy. Oczywiście jednorazowe trzymanie dorosłego psiaka na swoich kolanach jest bardzo zabawne, ale jeśli nasz pupil „pakuje się” na nas przy każdej możliwej sytuacji należy zadbać o właściwe rozgraniczenia tej przyjemności. Pomocne będzie stosowanie komendy na miejsce jako ograniczanie tej nagrody 
• udostępnianie miejsc limitowanych – zasada jest dość podobna jak w przypadku spędzania czasu podczas relaksu, z tą różnicą, że chodzi tu o przestrzeń, która dla pieska jest jedną z najcenniejszych, czyli miejsce odpoczynku opiekuna. Miejsce to nie powinno być udostępniane bez nadzoru i tylko wtedy jeśli chcemy poodpoczywać razem lub na wyraźne zezwolenie przez opiekuna z jego korzystania np „możesz wejść” 

Każde nagradzanie powinno być przemyślane:

• przysmaki nie powinny zastępować jedzenia;
• pochwały nie powinny zaburzać komunikacji z psem;
• zabawa zabawką powinna być interesująca, ale to pies zawsze powinien wygrywać;
• o wspólnym spędzaniu czasu z pieskiem powinien decydować człowiek, co wiążę się z nauką pozostawania na miejscu i zajmowaniu się sobą (Kong, gryzaki, zostawanie samemu na komendę);
• miejsca limitowane jak łóżko opiekuna, kanapa itp. powinno być udostępniane pieskowi ale tylko poprzez świadome przekazanie pieskowi możliwości korzystania (pies nie powinien mieć dostępu do miejsc odpoczynku człowieka, nawet jeśli nie przeszkadza nam wspólne spanie)